*रात्रीची ती थंडी लहर...*
आजकाल रात्रीची ती थंडी लहर
अचानकच येते..
कोरड्या या माझ्या ह्रदयाला
ओलचिंब भिजवून जाते..
पण या थंडीतही एक
वेगळीच हुरहुर असते...
कदाचित जुन्या आठवणीची असावी..!!!
पापणी झपकताच ती अलगद डोळ्यासमोर येते
आणि प्राक्तनाला या माझ्या लगेच उजळवुन जाते..
थंडीत कुडकुडत असताना
ती अशी उब घेऊन समोर उभी झाली
की माझ्या वाचेला शब्दच सुचत नाही....
आणि आकाशातल्या चांदण्याचं
हे क्षण टिपायला कधीच सुटत नाही....
काळोखात कधी भितीने दाटलेल
माझं मन अलगदच हसायला लागतं
जेव्हा माझ्या या ह्रदयाला
तिचं स्वप्न पडायला लागतं.....
गालावरल्या त्या तिच्या खळीने
चंद्राचा प्रकाश सुद्धा मोहरतो...
माझ्या मनाची लक्तरे मात्र
तो आठवणीच्या वेशीवर फिरवतो...
बोचर्या थंडीने जेवढा काटा अंगावर न यावा
तेवढा तिच्या एका स्पर्शाने येतो...
बघताना हे सार मात्र
तो चंद्र सुद्धा हसुन घेतो....
या गुलदस्त्यातली ही भेट
त्या रात्रीला रडवुन जाते..
पहिली वहिली ते
कधी तर शेवटची होऊन जाते....
आजकाल मात्र थंडीच्या
लहरीत ते साम्य नाही.
लुकलुकणार्या चांदण्यांनाही
हे कदाचित मान्य नाही.....
कुळकुळणारा मी आणि रात्रीचा
तो चंद्र
असे दोघेही मिळुन वाट बघत बसावं..
तिच्या हास्याने मोहरलेल्या
रात्रींच्या त्या क्षणाची गाठ बांधत असावं...
पण मनात मात्र सारखी ओढ असावी..
रात्रीच्या "त्या" थंड्या लहरीची...
-नयन राजेंद्र मोहितकर ...
.
.
Comments
Post a Comment