Skip to main content

होय मला माझं इंडियन कल्चर आवडतं!!

तुला फॅारेन कल्चर आवडतं?
अलीकडेच माझ्या एका मित्राने विचारलेला प्रश्न...आता कल्चर म्हटलं की, चर्चा कुठुन कुठपर्यंत जाते हे सांगायला काही नेम नाही, नाही तसं भारतात असल्या गोष्टीवर परखड मतं मांडण म्हणजे स्वतःच संकट ऒढवुन घेणं अस झालयं..असो..तर फॅारेन कल्चर आणि इंडियन कल्चर
काय फरक आहे?..नाही फॅारेन कल्चर आवडत नाही पण त्यातल्या काही गोष्टी नक्कीच आवडतातं..
आता बघा..कालपर्वाचीच गोष्ट ,ऒवेसी काय बोलला?,कन्हैया कुमार च काय झालं? अजुन काही निष्फळ चर्चा दाखवणारे आमचे न्युज चॅनेल्स..नाही पुर्नच निष्फळ अाहे असं मी पण म्हणतं नाही,पण एखाद्या गोष्टीच मार्केटिंग किती करावं ?त्याला किती लाइमलाईट मधे आणायचं यालाही काही मर्यादा असावी एवढचं...
इकडे शेतकरी आत्महत्या करतोय..ठिकठिकाणी दुष्काळ पडलायं..मेक इन इंडिया सारखं नवं काहीतरी चाललयं..
हे सगळं घडत असताना आमची मिडिया कुठं जाते कुणास ठाऊक??....
   नाही आपलं इंडियन कल्चर खरचं चांगल आहे ..पण काही गोष्टी मात्र नक्कीच खटकतात...
   अामची सगळी स्वप्न, आमच्या सगळ्या फ्यंटसी..,आयुष्यात असं वेगळं करुन दाखवायची इच्छा..समाजासाठी काहीतरी करुन दाखवायची आकांक्षा ,
   असं  सारकाही एका प्रश्नावर येऊन अडतं..
   लोक काय म्हणतील??...आणि हो हिच गोष्ट शिकण्यासारखी आहे फॅारेन कल्चर मधुन..आपल्या भारतात म्हणजे कसं, कुणी काही नवीन,इनोव्हेटीव,बाउंड्रीच्या पलीकडलं काही करायला गेलं म्हणजे, प्रोत्साहान देणार्यांपेक्षा पाय ऒढणारेच जास्त....
    प्रश्न कल्चरचा नाही, प्रश्न आहे मानसिकतेचा. आणि हो ती चेंज होणं गरजेचं..,आणि हो चेंज होण्यासाठी स्वतःपासनं सुरवात करणं महत्वाचं...मनापासनं जे वाटेल ते मनमुराद करतं सुटावं.. मात्र वर्तमानाचं भान ठेवुन, स्वतःच अगदी 100% देऊन..आणि मग आपल्याला पण अभिमानाने सांगता येइलं.."होय,मला माझ इंडियन कल्चर आवडतं..अगदी मनापासन....."
         -नयन मोहितकर..
  

Comments

Popular posts from this blog

जात म्हणजे काय?

आजकाल बागेत अनेक प्रकारचे पक्षी येतात. उन्हाळ्यामूळे त्यांचा जीवामधे पण काहुर माजत असावा.घोटभर पाण्यासाठी त्याच सैरावरा हिंडण बघवत नाही.पाण्याच्या एका घोटासाठी कित...

अश्याच एका भयाण रात्री...-Marathi Kavita

अश्याच एका भयाण रात्री... रात्री पडलेला चांदण्यांचा लख्ख प्रकाश बरच काही सांगून जात होता मनात माझ्या विचारांच दवंदव खिळवून ठेवत होता.. अश्याच एका रात्री.. आकाशात चांदण पडावं वार्याची मधेच थंडी लहर यावी.. अाणि मी तुझा हात हातात घ्यावा आणि मनामधलं सारं काही तुला एका झटक्यात सांगून द्यावं.. पण ढगांच्या त्या गडगडाटाने मी सारं काही विसरुन जावं... ती शांतता खुप भयाण वाटत होती. ह्रदयाच्या ठोक्यांना अजुन गती देत होती.. मात्र झाडांच्या पानांचा तो सळसळाट नकोसा वाटत होता. फक्त तो तिचा काही क्षणांचा सहवास हवा होता. तिच्या डोळ्यातलं माझ्याबद्दलचं प्रेम बघुन ह्रदय अगदी शांत व्हायचं. मात्र मी तसाच अबोल राहुन निघून जायचो.. तिच्याबद्दल माझ्या ह्रदयाला बरच काही सांगायचं होतं आज निश्चय केला सगळं सांगुन द्यायचा. वाट खुप लांब वाटत होती क्षणाक्षणाला माझी भिती वाढत जात होती मधेच तो रातकिड्यांचा आवाज पानांचा सळसळाट, ढगांच गडगडणं असं सार काही अंगावर काटा आणनार होतं. मी धावत पळत त्या ठिकाणी पोचलॊ मात्र ती मला दिसली नाही.. तिची आकृती सारखी डोळ्यांसमोर येत होती माझ्या ह्रदयाला झटके देऊन ...

ये कैसा धर्म ....??

ये कैसा धर्म...????*      मागे एकदा प्रवास करत असताना एके ठिकानी गाडी नाश्त्यासाठी थांबली. तसे सगळे प्रवासी उतरले, आणि मी ही त्या कॅन्टीन च्या  एका कोपर्यात एका टेबलवर बसलो.   तेव...