माझे मन…….
माझे मन गुलाबाच्या फुलाप्रमाणे लाजतच जाते
त्याच्या स्वताच्या विश्वात तासंनतास रमतच जाते
आणि कधी न्हावे येणारे अश्रू मात्र
त्याच्या डोळ्यात दाटतच जाते
आणि मन माझं हे सार काही विसरतच जाते …
प्रेमाच्या गाभार्यात सुद्धा त्याचा बेधुंद असा
आवाज ऐकतच जाते
कोरड्या विहिरीतसुद्धा गोडे पाणी बघतच जाते
एवढ्या जीवघेण्या उन्हाळ्यात सुद्धा
पावसाची सर शोधतच जाते
आणि मन माझं सार काही विसरताच जाते ……
उंच उडणार्या पक्षामध्ये पर्वताची उंची शोधत जाते
मंद झुळूकेकडे बघून हसतच जाते
सृष्टीच्या अश्या बेधुंद वागण्यात सुद्धा
जगण्याइतकं प्रेम शोधतच जाते
आणि मन माझ हे सार काही विसरताच जाते …
प्रेमात घालवलेल्या क्षणांना आठवून जीवन जगतच जाते .
त्या गुलाबी आठवणीची कदर म्हणून कि काय
चेहऱ्यावर कोरडे हसू ठेवतच जाते ….
मनातल्या दाटलेल्या जागेत सुद्धा
ओघळून येणारे अश्रू साचवतच जाते …
आणि मन माझ हे सार काही मात्र
विसरतच जाते ……
विसरतच जाते ……
Comments
Post a Comment